Εισαγωγή  
  Το Σωματείο  
  Ιστορία  
  Συναντήσεις  
  Εσωτερική ανάπτυξη  
  Αρχές & πρακτικές  
  Φιλοσοφία  
  Εισαγωγή  
  Συνήθεις ερωτήσεις  
  Εισαγωγικές συναντήσεις  
  Η Αλήθεια του Yoga  
  Δραστηριότητες / Gallery  
  Έντυπες Εκδόσεις  
  Υλικό για μελέτη  
  Μελέτες / Άρθρα / Ομιλίες  
  Φιλοσοφικές παραδόσεις  
  Ανθρωπιστικές μελέτες  
  Πολιτική Οικονομία  
  Διδακτικές ιστορίες  
 
 
 
 
 
English Version    
  Προσωκρατικοί, Τόμος Γ', Παρμενίδης
Ο Παρμενίδης (περ. 515-440 π.Χ.), ουσιαστικός αρχηγός της ελεατικής σχολής, θεωρείται ο συγγραφέας του έργου με τίτλο "Περί φύσεως" το οποίο διασώθηκε χάρη στον Σιμπλίκιο που έζησε 1000 χρόνια μετά τον Π.. Χονδρικά το έργο χωρίζεται σε δύο τμήματα: το πρώτο μέρος (από το οποίο διαθέτουμε περί το 90%), στο οποίο παρατίθεται ο πυρήνας της στόχασης του Π. περί της ουσίας του Όντος δηλαδή περί της Αλήθειας και το δεύτερο μέρος (από το οποίο διαθέτουμε περίπου το 10%), στο οποίο περιγράφεται η αισθητή πραγματικότητα το αίτιο δηλαδή των ανθρώπινων δοξασιών. Σύμφωνα με τον Ρούσσο, ο προσδιορισμός του Όντος στο πρώτο μέρος γίνεται (πάντοτε μέσω της νόησης) είτε με αποφατικό είτε με καταφατικό τρόπο:

  • αγένητον, ανώλεθρον, ατρεμές (ακίνητο, πράο), ατέλεστον (τέλειο), άναρχον, άπαυστον, άσυλον (άθικτο), ουδέ διαιρετόν, ουδέ τι τη μάλλον - ουδέ τι χειρότερον (ούτε κάτι παραπάνω ούτε και λειψό σε κάτι), ουκ επιδευές (χωρίς να του λείπει κάτι), κ.λπ.
  • ούλον, μουνογενές (μόνο του ως γένος), ομού παν, εν, συνεχές, ομοίον (όλο μαζί), έμπλεον (πλήρες), έμπεδον (στέρεο, ακλόνητο), τετελεσμένον, ισοπαλές (παντού ίσο), κ.λπ.
Στο πρώτο μέρος ο Π. εισάγει το αναλλοίωτο της ουσίας του Όντος, μια επαναστατική προσέγγιση σε σχέση με τις απόψεις των Ιώνων φιλοσόφων (Θαλής, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης, Ηράκλειτος). Αν το Ον είναι αναλλοίωτο, το ζήτημα τώρα για τον Π. μετατοπίζεται στο πως θα ερμηνεύσει τα δεδομένα των αισθήσεων, δεδομένου ότι αυτές προσλαμβάνουν το Ον μέσω των συνεχών αλλοιώσεων στον αισθητό κόσμο και με τα αντίθετα γνωρίσματα από αυτά που η νόηση του αποδίδει: γένεση, φθορά και θάνατος, πολλαπλότητα, έλλειψη, αστάθεια, μεταβολή, κ.λπ. Κατά τον Π. λοιπόν, οι αισθήσεις παρέχουν απατηλές πληροφορίες σε σχέση με την ουσία του Όντος. Με αυτόν τον τρόπο και εξαιτίας του Π. περνάμε από τη "φυσική" των Ιώνων φιλοσόφων στο χώρο της "μετα-φυσικής" στη βάση του δίπολου αληθινή-φαινομενική πραγματικότητα (σώμα -ψυχή, ύλη-ενέργεια, κ.ο.κ.).

Ο ρόλος του Νου στη σκέψη του Π. είναι κυρίαρχος και ιδιαίτερος: "τό γάρ αυτό νοείν εστίν τε καί είναι". Δεν υπάρχει, δηλαδή, αντικείμενο (Είναι) που να μη μπορεί να γίνει νόημα στο Νου και κυρίως, δεν υπάρχει νοητική σύλληψη, χωρίς κάποιο αντίστοιχο αντικείμενο. Ο Μέλισσος τροποποίησε σε ένα βαθμό τη διδασκαλία του Π. γενικεύοντας και τελειώνοντας ακόμα περισσότερο την έννοια του Όντος (άπειρο και ασώματο) το οποίο τώρα γίνεται απόλυτα υπερβατικό. Η οντολογία του Π. βρήκε τη φυσική συνέχειά της στον Πλατωνισμό.

Προσωκρατικοί, Τόμος Γ', Παρμενίδης, Ιστορική Εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση, ερμηνευτικά σχόλια Ε.Ν. Ρούσσος, Εκδ. Στιγμή, Αθήνα 2002, 150 σελ.
 
 
O Ιππότης με την σκουριασμένη πανοπλία, Robert Fisher
The Field, Lynne McTaggart
 
 
© Copyright 2008- Όμιλος Μελετών